Alman Pastası


Gözleri sürekli olarak çöpteydi. 12- 13 yaşlarında olsa gerek. Otobüs durağının yanındaki büyük çöpe doğru yaklaşıp uzaklaşıyordu. Belki de bu yüzden dikkatimi çekebilmişti. Çöpün tam dibine yaklaşıyor, hafifçe kafasını çeviriyor, çöpün içine bakıyor ve aynı hızla etrafına göz gezdiriyordu. Birini bekliyormuş gibi bir hale giriyor ardından yerde birikmiş karları ayağıyla oradan oraya itekliyor, eziyordu.
 Alışverişten dönen insanlar ellerindeki poşetlerle durakta onları bekleyen otobüse binmek için birbirlerini eziyordu. Çocuksa çöpe daha da yakın bekliyordu,neyi beklediğini bilmeden. Bakıyordu sürekli bir etrafa bir çöpe, bir etrafa bir çöpe.. Tam 15 dakika sürdü. Bu dondurucu Ankara soğuğunda ellerim ayaklarım buz tutmuştu. Çocuk cebinden buruşmuş, top halindeki kağıt mendili çıkartıp burnunu sildi. 
Önünden geçen kahverengi montlu, deri ayakkabılı buraların tapusu cebindeymişcesine yürüyen adamı otobüse binene kadar inceledi. 

Kimsenin kendisine bakmadığından emindi ve elini çöpün içine daldırdı. Her şey ışık hızı kadar kısa oldu işte. 15 dk utanca ve son bir kaç saniye içinde çöpten çıkan yarısı yenilmiş Alman Pastasına sahip olmuştu artık.. Hızla cebine soktu. Yüzü yanıyordu sanki. Sol koluna alnını sildi. Kafasını yerden kaldırmadı. Kimseye bakmadı. Beklediği kişi gelmekten vazgeçmiş olacak ki oradan yavaşça ayrıldı.
Ne tuhaf değil mi? Çöpe atılmış ve artık kimsenin olmayan bir Alman Pastası ve onu almak için 15 dakika boyunca çekilen iç sancısı. Pastayı aldıktan sonraki utanç..
Yaşı 12-13 idi. Tam 15 dakika önce.

 ŞİMDİ 
Dolandırıcılara ve hırsızlara bakın bir de neredeyse şeref madalyası isteyecekler sol göğüslerine.







Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

YAŞLI AMCA

Yarı Steril Alan

Küçürek öykü