Her türlü sevgi var..

Bu dünyada her türlü sevgi var. Önemli olan hangisine ya da hangilerine ihtiyaç duyduğun. Maddenin dışındaki ihtiyaçların neler? Sevgi mi? Güven duyabilmek mi? Sadakat? Dini doyum mu? Peki ya huzur? Tüm bunlara ulaşmamızı engelleyen şeyler ne peki? Cevap benden olsun Korkularımız.



O kadar çok korkuyoruz ki!Başarısızlıktan, anlaşılamamaktan.. Aslında bebeklik döneminden başlıyormuş tüm bu korkular. Çocukların 4 temel korkusu var. Kıtlık, bilinmezlik, terk edilme, yenilmek/yutulmak. Hani büyüdük ya peki bu korkuları yenebildik mi?


Malesef. Bir partide her çocuğun tabağına yemek koyarsın ama birinin tabağına fazladan bir kurabiye koymaya gör, hemen neden onunki fazla, onunki büyük derler. En temel korkumuzdur açlık. Hala aç kalmaktan korkuyoruz. Ya iyi bir okul kazanamazsam! Ya atanamazsam! Para kazanamazsam! Aç kalırım!!


"Yenilmek" Çocuklar biri tarafından cuk diye yutulmaktan korkarlar. Onları yerim seni diye sevmemiz de gerçek bir ironi :) Değişen ne var ki? Diğer insanların bizi yemesinden hala korkuyoruz. Bize haksızlık yapılmasından, üstünlük sağlamalarından, kendimizi savunamamak, sesimizin yeterince gür çıkmayacak olması, anlaşılamamak yahut yanlış anlaşılmak. Hepsi yutulma korkusu. Kişiliğini kaybetme korkusu.

Bilinmezlik. Misafirliğe gelen çocuğun annesinin sarıldığı gibiyiz hayata karşı. Yeni okulda, yeni işde, yeni bir ortamda  çocukların karanlık odaya girişindeki kadar ürkekleştirir bizi bilinmezlik endişesi.


Terk edilme.. Bir diğer büyük hatta koskocaman korkumuz. AVM lerde anne babasını göremeyen çocukları izlemişsinizdir.Oluşturdukları korku ve yaygaraya bir bakın. Sebep; beni terk ettiler.Peki biz? Çevremiz tarafından reddedilme korkusuyla yaşamıyor muyuz ki. Nelerden vazgeçmiyoruz dışlanma korkusuyla.


Tüm bu korkulardan sıyrılıp bu dünyadaki her türlü sevgiyi hayatımıza alabiliriz. Korkularımızı kabul etmediğimizde vücudumuz bunu saklamak için oscarlık rol yapıyor. Bu da onu oldukça yoruyor. Korkularımızla yüzleşmek, onu çağırmak ve onu kabul etmek kolay. Evet bundan korkuyorum de. Çünkü sevgiye ulaşmanın tek yolu bu. Bir insana duyulan sevgi, bir hayvana duyulan sevgi, işine, çevrene, yediğin yemeğe, yaşadığın dünyaya, bir çiçeğe.. Çünkü hayat sevgi konusunda bir açık büfe. Tabağına ne alacağın sana kalmış. 
GÜLÜMSE :)








Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

YAŞLI AMCA

Aman Ali Rıza Bey Ağzımızın Tadı Kaçmasın

Soğuk Bir Kış Günü